Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Η Ιστορία των Δύο (Τέταρτο μέρος-Δημοσθένης)

Στη μία ακριβώς είχε παρκάρει έξω από την πολυκατοικία του Πέτρου, ή του Νίκου, ή όπως αλλιώς τον έλεγαν τέλος πάντων… Δεν ήταν πια βέβαιος για το όνομα, δεν ήξερε πια τι να πιστέψει για τον άνθρωπο αυτό. Όλα στο μυαλό του γύριζαν γρήγορα, δεν το άντεχε άλλο αυτό το μπέρδεμα. Πήρε αγκαλιά το τιμόνι και έβαλε τα κλάματα σε μια προσπάθεια να εκτονώσει όλη την ένταση των τελευταίων ωρών. Σκουπίζοντας με το μανίκι και το τελευταίο του δάκρυ, ένιωσε το μυαλό του ξεπλυμένο και τη σκέψη του ανάλαφρη κι έτσι έμεινε να κοιτάζει για λίγα λεπτά το μπροστινό σταθμευμένο αυτοκίνητο, ίσα ίσα για να απασχολεί τη σκέψη του. Από μικρός, όταν ταξίδευε με τη μητέρα του τα καλοκαίρια, του άρεσε να παρατηρεί τις πινακίδες των άλλων αυτοκινήτων και να ανακαλύπτει την πόλη προέλευσής τους. Ήταν κάτι που τον έκανε να ξεχνιέται… Η ανάμνηση της μητέρας του τον ξύπνησε και τον έσπρωξε προς την είσοδο της πολυκατοικίας.

Στο ασανσέρ έφερε στο μυαλό του τον Πέτρο-Νίκο και εστίασε τη σκέψη του στα μάτια του για ακόμα μια φορά… Αυτά τα μεγάλα μαύρα μάτια τού είχαν κάνει φοβερή εντύπωση την πρώτη φορά που τον είχε συναντήσει και του το είχε κιόλας εξομολογηθεί. Με τον καιρό, η συνήθεια ανάγκασε αυτή την πρώτη εντύπωση να ξεθωριάσει, χωρίς όμως να την αποτρέψει να κάνει την εμφάνισή της μέσα στο ανεπαρκώς φωτισμένο ασανσέρ. Τώρα πια, όμως, ήξερε γιατί είχε εντυπωσιαστεί: αυτό το μαύρο βλέμμα το ήξερε από παλιά. Σίγουρα από παλιά…



- Επιτέλους, ήρθες! Άργησες... Σου είπα να έρθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς!
- Τι συμβαίνει, ρε Πέτρο; Γιατί τέτοια βιασύνη;
- Πες μου, τι είπες στην αστυνομία;
- Πώς ξέρεις ότι μίλησα στους μπάτσους;
- Εσύ μου το είπες. Δεν θυμάσαι;
- Το μυαλό μου είναι κομμάτια αυτή τη στιγμή… Ούτε που θυμάμαι τι είπα και τι έκανα σήμερα…
- Πες μου!
- Για μισό λεπτό… δεν θα έπρεπε να ‘ναι αυτή η πρώτη σου ερώτηση, έτσι δεν είναι;
- Αλλά;
- Ξέρεις ποιος δολοφονήθηκε;
- Φυσικά και ξέρω… Ποτέ δεν χτυπάω στα τυφλά.
- Με τρομάζεις. Γιατί με κοιτάς έτσι;
- Τρομάζεις τόσο εύκολα, Φίλιππε; Δεν το περίμενα για να είμαι ειλικρινής.
- Τι εννοείς; Πες μου ποιος είσαι, πού να σε πάρει ο διάολος; Ποιος είσαι;
- Είμαι ο Πέτρος.
- Και το Νίκος που άκουσα στο τηλέφωνο τι είναι; Το χαϊδευτικό σου;
- Με κάνεις και γελάω. Το χιούμορ σου το εκτίμησα από την πρώτη στιγμή. Αυτό είχε εκτιμήσει και η Μαίρη όταν της την είχες πέσει. Το θυμάσαι πώς είχε συμβεί;
- Τι ξέρεις εσύ για τη Μαίρη, ρε;
- Να σου το θυμίσω εγώ.
- Πού την ξέρεις τη Μαίρη; Σε ρωτάω!
- Διπλανά έδρανα, εξετάσεις στο πρώτο έτος… Ποτέ δεν ήσουν καλός φοιτητής, Φίλιππε… Σωστά; Παίρνεις την κόλα της να αντιγράψεις και της την επιστρέφεις με το τηλεφωνάκι σου γραμμένο πάνω… στην τελευταία σελίδα… αν θυμάμαι καλά. Γι’ αυτό το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Θυμάμαι, όμως, το μήνυμά σου. «Μπορεί να είμαι σκράπας στη Φυσική, αλλά ξέρω καλό τάβλι. Στις 2 στο καφέ στο ισόγειο».
Χειροκροτήματα.
- Μπράβο! Είσαι καλά πληροφορημένος. Ώστε γνωρίζεις τη Μαίρη. Μπορώ να μάθω από πού;
- Δεν νομίζω ότι είναι η ώρα.
- Μπα; Και πότε θα ‘ναι η ώρα δηλαδή;
- Πολλά ρωτάς.


Ο Πέτρος έδειχνε προβληματισμένος αλλά γρήγορα αποφάσισε τι έπρεπε να κάνει. Με μια γρήγορη κίνηση τράβηξε το όπλο από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του και πυροβόλησε. Χαμηλά… στα πόδια του. Η κραυγή που έβγαλε ο καημένος ο Φίλιππος ήταν το μόνο που ακούστηκε μες στην νεκρική σιγή της νύχτας.

- Κάτι που πρέπει να ξέρεις για το Νίκο είναι ότι δεν του αρέσουν οι πολλές ερωτήσεις.

Επέστρεψε το όπλο στην τσέπη του και ατάραχος τον πλησίασε και τον βοήθησε να σηκωθεί χωρίς να πτοείται από τις γεμάτες πόνο φωνές του που του έσκιζαν το τύμπανο. Το έμπειρο μάτι του κατάλαβε ότι το τραύμα στο μηρό του ήταν απλά επιφανειακό, τίποτα ανησυχητικό. Τον έσυρε μέχρι το διπλανό δωμάτιο, στην κρεβατοκάμαρα, και τον πέταξε στο πάτωμα. Το πρόσωπο του Φίλιππου συσπαζόταν από τον πόνο και τα χέρια του, με τις φλέβες πεταγμένες, έπιαναν τον αριστερό του μηρό και προσπαθούσαν να σταματήσουν την αιμορραγία. «Γιατί…;» φώναξε, αλλά για απάντηση πήρε μόνο το δυνατό θόρυβο από το κλείσιμο της πόρτας και τον ήχο του κλειδιού που περιστρεφόταν γρήγορα στην κλειδαριά που το υποδέχτηκε. Η πόρτα της κρεβατοκάμαρας δεν θύμιζε σε τίποτα αυτή που θυμόταν. Τώρα ήταν διαφορετική, έμοιαζε θωρακισμένη και αδιαπέραστη…
«Γιατί» κλαψούρισε σχεδόν.
«Σκάσε». Απαντήθηκε ξανά το ερώτημά του. Αυτή τη φορά από μια γνώριμη φωνή. Διαφορετική. Φωνή που ερχόταν κι αυτή απ’ τα παλιά.

12 σχόλια:

Zero Point είπε...

Είχαμε υπόνοια σπέρματος, τώρα βουρ και για παρουσία αίματος! Ρωμαϊκή αρένα θα το κάνουμε...καλά τα έλεγα εγώ! Για να δούμε πως μπορώ να το συνεχίσω και λίγο να το βάλω σε μια βάση!

sCaTterBraiN είπε...

να σας πω, έχετε καμιά ιδέα προς τα που πάει ή θα χρειαστεί μετά να γράψετε ότι ήταν ένα κακό όνειρο κλπ κλπ... (έχω που έχω μνήμη χρυσόψαρου, κοντεύω να χάσω τα αβγά με τα πασχάλια)
λιγότερο αίμα, περισσότερο σπέρμα παρακαλώ. χαχαχαχα
φιλιά!
:-)

Dimosthenis είπε...

Ζερο μου, προσπαθώ να μιμηθώ τα διεθνή στάνταρ, αλλά μου βάζεις συνέχεια τρικλοποδιές! Βάλτο εσύ σε μιά βαση και θα το ξαναβγάλω εγώ! χαχαχα

Σκατεράκι, αυτός είναι ένας από τους σκοπούς αυτής της δράσης! Να ακονίσετε μυαλό και μνήμη! :))
Μα καλά, άρχισε από τα 25 να υποχωρεί η μνήμη σου?? Φιλάκια!

Ανώνυμος είπε...

Dimostheniiii! *με φωνή επιβλητική και απειλητική*

δεν είναι θέμα μνήμης, είναι ότι εμείς οι νέοι έχουμε μικρό attention span

scatter incognito

Zero Point είπε...

Να σου πω κύριε συνέταιρε Δημοσθένη...3 αναγνώστες έχουμε...μη μου τους διώξεις και αυτούς. Θα τους μιλάς με το γάντι!

:-)

sCaTterBraiN είπε...

πες τα χρυσόστομε! που εμένα βρε, τόσα χρόνια 25άρης, κανείς δε βρέθηκε να κάνει υπαινιγμούς για την ηλικία μου.

(ή μάλλον, για να ακριβολογήσω, κανείς που έκανε υπαινιγμούς για την ηλικία μου δε βρέθηκε μετά χαχαχαχαχχα)

φιλάκια!!!

Dimosthenis είπε...

Ζητώ ταπεινά συγγνώμη... :( Σνιφ...

Ιθάκη-man είπε...

Πολύ ωραίο (αν και μου την χαλάνε οι σκηνές με τα όπλα) Δεν του έδωσε καμιά γάζα; Μόλυνση θα πάθει η πληγή καλέ... Αχ! Να βάλετε κανένα σέξι νοσοκόμο με στολή; :p Παρεκτρέπομαι ε;
Καλή Βδομάδα

Dimosthenis είπε...

Σέξι νοσοκόμο με στολή, ε; Μμμ... Δεν ειν' κακό! Ζερό μου που παίρνεις τη σκυτάλη, τι λες; :))

Καλή εβδομάδα και σένα Ιθάκη-man.

The Brother είπε...

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα δεν γελαω με το κειμενο με τα σχόλια γέλαω... και εγω τα εχασα με τα ονοματα και την φαση .... ειναι που ειμαι καινουριος μαλλον..... ενα πραγμα θελω να πω μονο μην ξανα χαρακτηρισεις κανενα ηρωα σου " καημενο " ασε να το ασε να το σκεφτούμε εμεις... σιγουρα με μια σφαιρα στο ποδι καημενο θα τον πουμε... φιλι !

Dimosthenis είπε...

Bro,αν σίγουρα θα μπερδεύτηκες αν άρχισες να διαβάζεις από αυτό το post. Πάρ' τα με τη σειρά και ελπίζω να βγάλεις μια άκρη!
Όσο για το "καημένος", ευχαριστώ για την συμβουλή! Νομίζω ότι έχεις δίκιο, απλά ήθελα να "χαϊδεψω" λίγο τον ήρωα που έχει να υποφέρει πολλά ακόμα!
Υ.Γ.: Η 5η συνέχεια είναι στο μπλογκ του Ζερό και η έκτη έρχεται ωσονούπω!

The Brother είπε...

αχ εκανα 3 ωρες να σου γραψω ... γιατι εψαχνα το πρωτο part ....κατα τα αλλα ολα καλα! τα βρηκα τα άλλα γρηγορα :)